Kerbrotagryfjur (flæðigryfjur).

Í samræmi við starfsleyfi Norðuráls farga kerbrotum (þ.e. ónýtanlegar leifar sem falla til þegar ker eru endurnýjuð), ónýtanlegum  málmleifum, ryki o.fl. fargað í svonefndar kerbrotagryfjur.

Gryfjurnar eru þannig gerðar að þær eru varðar ágangi sjávar en samt þó þannig að innan þeirra gætir sjávarfalla þannig að útskolun á sér stað.

Þetta er gert til þess að hlutleysa og takmarka umhverfisáhrif sem gætu orðið ef temprun og viðbæting á skeljasandi yfir kerbrot ætti sér ekki stað.  Kolahluti kerbrota inniheldur þegar til lengri tíma er litið nokkuð magn af sýaníði og hliðmálmum.  Við það að sjór flæði inn og út um gryfjuna verða efnahvörf sem valda því að flestir hliðarmálmarnir falla út sem hýdroxíð,  sýnaníðið myndar komplexjónir með járni og öðrum hliðarmálmum.  Þetta veldur því að langmest allt sýaníðið er hvarfað og þannig skaðlítið lífverum.  Í kerbrotum er einnig verulegt magn af flúor en hann hvarfast við kalsíum og magnesíum í sjónum.  Þetta veldur útfellingu sem botnfellur sem steindin flúrít.

Vöktun flæðigryfja fer þannig fram að sýni eru tekin 3 á ári ásamt viðmiðunarsýni við Kalastaði (sýnastaður nr. 8) sem eru í um 5km fjarlægð frá iðjuverunum að Grundartanga.  Hafstraumum háttar þannig í Hvalfirði að sjór streymir inn að sunnanverðu og út að norðanverðu vegna sjávarfalla.  Sýnatökustaðir eru valdir eftir ítarlegar rannsóknir.

Löng og góð reynsla er af notkun kerbrotagryfja á Íslandi.